Wat voorafging...

Ik ben wat ze in het Engels een rasechte "train buff" noemen. De beste Nederlandse vertaling hiervoor is misschien een "Treinliefhebber Buiten Categorie". Zet mij op een trein en ik ben een gelukkige mens. ;)

Op mijn 18e reisde ik al de eerste keer met Interrail doorheen heel Europa met de trein. Ik leerde elke dag nieuwe mensen kennen en ik zag vanzelf wel welke nieuwe bestemming ik de volgende dag zou aandoen. Heerlijk.

Op mijn kot in Gent hing ik een grote kaart op van Europa boven mijn bureau, waarop ik met kopspelden alle steden markeerde die ik al had bezocht. Eerlijk? Het was de perfecte motivator om te studeren, zodat ik zeker in eerste zit kon slagen en lekker elke zomer 2 maand vakantie had..

Mijn vader noemde mij licht spottend "nuzen tjooloare". GSM's waren er toen nog niet, dus ze wisten eigenlijk nooit in welk land ik nu weer uithing. Wel dat ik na een maand vanzelf weer zou komen opdagen, want na een maand was mijn Interrail vanzelf niet meer geldig.

Zo kreeg ik dus de trein-smaak te pakken en verlegde ik letterlijk steeds verder mijn grenzen. Op mijn 21e ging ik vrijwilligerswerk doen in Rusland. Enige optie om er te geraken: met de trein. Van Poperinge ging het naar Gent, dan verder naar Moskou en zo verder naar Syktyvkar. In totaal 3953 km om precies te zijn.

Poperinge - Syktyvkar

Daarna was niks nog te zot. Ik reisde met de Transsiberische trein van Poperinge naar China en was 9 (!) dagen onderweg. Het is nog steeds mijn meest memorabele treinreis. Maar ook Australië doorkruiste ik al per trein. En in Canada reisde ik helemaal van de Westkust naar de Oostkust, u raadt het al : met de trein.

Ook in België vind ik niets leuker dan er met de trein op uit te trekken. Je staat zo in Gent, Brussel, Antwerpen, Luik, ...

Marseille staat traditioneel ook 1 keer per jaar op mijn treinprogramma. Ik heb het geluk om vlakbij de Franse grens te wonen. Dus half uurtje met de trein van Duinkerke naar Lille, daar dan de TGV richting het zuiden en een paar uurtjes later sta je al in het Zuiden. Heerlijk om de winter zo eens te doorbreken met een flinke portie zon.

Maar nu was er een treinreis die al een tijdje op mijn Bucket List stond : met de trein naar Sicilië. Niet dat ik er (verrassing!) nog niet was geweest, maar ik had gelezen dat deze trein letterlijk op de ferry rijdt om zo het kanaal van Messina over te steken. Dat wou ik toch eens met eigen ogen aanschouwen.

Dus op een mooie lentedag begon ik eens op de site van Interrail te kijken en voor ik het wist zat er (oeps!) een treinkaart in mijn winkelmandje. ;) Als een kind zo blij begon ik enthousiast te plannen et de goesting groeide met de minuut.

Deze keer is er geen boekje meer om in te vullen, maar een digitale app. En de jeugdherbergen hebben ondertussen plaatsgemaakt voor iets rugvriendelijkere hotelletjes.

Maar verder is er (behalve in de wereld) niets veranderd: ik neem nog altijd veel te veel mee. En daar zijn nu ook nog eens mijn camera's bij gekomen. Help. Maar alles voor het goede doel!

Zo, ik zet de wekker op 5u30 (auw!)