Dag 7 : Van Rome naar Siracusa
- Kathy Orbie
- 2 dagen geleden
- 3 minuten om te lezen
Vandaag is het dan zover.
De eigenlijke reden waarom ik deze reis wou gaan maken: ik neem de nachttrein van Rome naar Sicilië en ik ga eeeeeindelijk zien hoe ze de trein bij de straat van Messina op de ferry zetten. Jawel: u leest het goed. De trein rijdt letterlijk op de ferry.
Op de coupé staat er "Wagon de luxe". Zoals de Duitsers dat zo mooi zeggen: Bin mal gespannt. Oftewel: ik ben benieuwd. Stappen jullie mee in?
Awel, ik ben content met mijn "hotelsuite" voor vannacht. Ik maak kennis met mijn buurman die me aanmaant goed zorg te dragen voor mijn spullen in Sicilië. Ook al vindt hij het erg dat hij dat moet zeggen, voegt hij er nog schuldbewust aan toe. Ik beloof hem om zijn woorden ter harte te nemen.
Ik zeg tegen de conducteur dat ik absoluut met eigen ogen wil zien hoe de trein op de ferry rijdt, dat ik daarvoor helemaal uit België ben gekomen. Hij heeft helaas minder goed nieuws: sinds een aantal jaar moet je op de trein blijven en kan je dit dus niet van dichtbij meemaken. Hij ziet mijn beteuterde gezicht en hij belooft me op tijd wakker te maken zodat ik zeker vanuit het raam kan meekijken.
Damn, wat een tegenvaller zeg... Ik had zo gehoopt om dit hele proces van dichtbij te kunnen meemaken. Dju toch... Afijn, niks aan te doen.
Ik ben om 6u al klaarwakker en volgens de kaart zit ik ondertussen in Calabria, helemaal onderin Italië. Wat een verschil met het Noorden, waar ik gisteren nog was. Ik zie prachtige zeezichten voorbijschuiven in de mooie ochtendzon, maar ook verlaten industriepanden
Goeiemorgen zeg, wat is het licht hier moooooi…
Het is nog vroeg en we zouden pas tegen 8u in Villa San Giovanni zijn. Dat is de plek waar "Het" dus gaat gebeuren en waar we de ferry opgaan. Ik doe het gordijn weer dicht en draai me nog eens lekker om.
Dan wordt er plots op de deur geklopt: het is de treinconducteur. Hij heeft een verrassing voor me, zegt hij. Hoogst uitzonderlijk mag ik als enige uitstappen en van dichtbij volgen hoe dat hele procédé van de trein op de ferry in zijn werk gaat. Ik kan mijn oren niet geloven, maak een inwendig vreugdedansje en trek snel mijn schoenen aan. Ik ben géén ochtendmens, maar nu was ik wel héél snel klaar.
Hij legt me geduldig uit hoe alles in zijn werk gaat en ik probeer zijn technische uitleg te volgen. Terwijl we wachten op Het Grote Moment, vertelt hij me dat zijn vader nog in Charleroi heeft gewoond, of all places. Hij heeft er 8 jaar lang in de mijnen van Marcinelle gewerkt. Ik word er even stil van en dat overkomt me niet vaak....
Hij toont me hoe de trein in 2 wordt gesplitst: 1 deel gaat naar Siracusa en de andere wagons gaan naar Palermo. Ik mag het filmen maar voor de zekerheid vraagt hij om niet te dichtbij te komen, anders worden de mannen boos... ;)
Zo, de trein bestemd voor Palermo wordt losgekoppeld, rijdt achteruit, om dan op een ander spoor weer de ferry op te rijden:
Ik vind het allemaal super interessant. We stappen uit en hij laat me zien hoe de poort dichtgaat, waarna de ferry kan vertrekken:
Amaai, ik ben zwaar onder de indruk van dit schouwspel. Dit maak je toch niet elke dag mee!
Ik bedank Marco uitvoerig en rep me naar boven om te genieten van de frisse buitenlucht aan dek.
De overtocht duurt slechts 40 minuten. Ideaal om nog wat foto's te maken.
In een mum van tijd staan we aan de overkant en rijden we weer de ferry af. Welkom in Sicilië!
Ook in Sicilië (verrassing!) is het een feest om naar buiten te kijken. Wat mij betreft, had het best wat trager gemogen, zoals in deze video... ;)
Maar kijk, aan alle mooie liedjes komt er een eind en na 14 uur komen we dan aan in Siracusa.
Ik trakteer mezelf meteen op een super lekker ijsje, dat heb ik wel verdiend... :)
Pas nu ik aangekomen ben, voel ik dat ik toch wel moe ben. Een treinreis van 3000 km, het is niet bepaald een welness-vakantie. ;) Maar een fan-tas-tisch-e ervaring is het zeker!
En zeg nu zelf, zo'n uitzicht zoals hier in Siracusa maakt het toch allemaal waard:
Ik ga in elk geval met een grote smile naar bed.
Of zoals een zekere Bart onlangs zo treffend verwoordde:
“Ik leef van enthousiasme. Ik word juichend wakker en ik ga juichend slapen.” ;)
Het traject van vandaag:
Opmerkingen