Dag 5: Van Turijn naar Milaan.
- Kathy Orbie
- 4 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
Wanneer ik wakker word, kom ik plots tot het besef dat ik al halfweg mijn treinreis ben. Pfff… dit klinkt vast ironisch voor sommigen, maar wat gaat het snel!
Met spijt in het hart verlaat ik Torino, maar ik ben ook heel benieuwd naar Milaan. Ik was er ooit al een jaar of 30 geleden, en buiten de Duomo en de mooie winkelgalerijen, kan ik me eigenlijk niks meer herinneren.
Andiamo!
Vandaag blijkt trouwens een feestdag te zijn in Italië : Dag van de Republiek. Dat is duidelijk merkbaar op de trein, het is erg druk. De airco draait weer op volle toeren, ondanks dat het vandaag een grijze dag is. Sterker nog: het regent zowaar!
Wie mij een beetje volgt, weet dat ik een groot liefhebber ben van het maken van foto’s in regenplassen, dus ik ben hier stiekem wel blij mee… En eerlijk gezegd: de wat lagere temperaturen doen ook wel eens deugd.
Op anderhalf uur reis ik van Turijn naar Milaan, en dat voor maar 12 euro.
Mijn hotelkamer in Milaan ziet er erg uitnodigend uit, maar ik besluit toch maar even de stad in te gaan, op zoek naar de Duomo. Ik ruil mijn zonnecrème en de extra fles water in voor mijn paraplu en ga op pad. Ik twijfel nog over mijn zonnebril, maar ik ben in Italië. Daar geldt 1 gouden regel (afgezien van het ananasverbod op de pizza ;) ) : de zonnebril neem je al-tijd en overal mee. Zon of regen, licht of donker, het is altijd zonnebril-weer.
Behalve vandaag. Volgens de hotelreceptionist was het afgelopen dagen bloedheet. Maar nu regent het al de hele dag, en gaat het ook blijven regenen. Ik laat het niet aan mijn hart komen en maak extra plaats in mijn tas voor mijn onderwatercamera. Dat zal gegarandeerd weer vreemde blikken opleveren, wanneer ik de goot induik, maar het zorgt vaak voor speciale beelden. :)
Het is verrassend rustig in de stad. Behalve op de Piazza del Duomo. Het lijkt wel of de halve Italiaans duivennatie daar is neergestreken. Ik vermoed dat de andere helft in Venetië zit. Een paar "slimme" mennekes delen gratis voeder uit en maken dan foto's van hoe jij ondergesneeuwd wordt door duiven. Dan wel tegen betaling uiteraard. Ik trap er niet in maar amuseer me kostelijk met de taferelen om me heen. Ik zie kinderen achter duiven aan rennen, sommige mensen zijn overduidelijk dierenvrienden en anderen staan te poseren met doodsangst in hun ogen.
Even later barst er een lokaal onweer los en het hele plein stroomt in een mum van tijd leeg.
Mannekes, wa is mich dees!
Ik besluit even te schuilen in de nabijgelegen winkelgalerij, maar ik ben duidelijk niet de enige met dat "lumineuze" idee. Ik ben niet echt claustrofobisch aangelegd, maar van die samengetroepte mensenzee krijg ik het wel een beetje Italiaans benauwd (nee, niet alles in het leven hoeft Spaans te zijn... ;) ).
Basta, ik ben er klaar mee. Als een volleerde Italiaanse haal ik nog een pizza en nestel ik me de rest van de avond op mijn hotelkamer. Leve Netflix. En leve de Rode Duivels, die die avond met 2 - 0 winnen van Kroatië. La vita è bella.
Opmerkingen