Dag 4 : Turijn

Voor vandaag heb ik een dagje rust ingepland. Of zoals Wout van Aert het zou zeggen: een dagje ik-moet-zjuust-niks. Dus ik draai me eerst nog eens lekker om, en ga daarna op het gemakske ontbijten. Het ontbijt ziet er overheerlijk uit. De ober vraagt welke koffie ik wil en geeft wat tekst en uitleg bij het buffet. Wanneer hij het heeft over de "croissant vuoto", oftewel lege croissant, kijk ik hem heel even verbaasd aan. Euh... is een croissant per definitie niet leeg? Niet in Italië dus. Hij wijst me de Nutella aan en legt me uit dat het de bedoeling is om dit op de croissant te smeren. Amai, zelfs voor een zoetebek als ik, is dat toch nét iets te veel van het goede. Maar koffie maken, dat kunnen ze hier als de beste!

https://video.wixstatic.com/video/4894b5_3abe3c52f393494a830edb905e5da1d2/1080p/mp4/file.mp4

Tijd om de stad te gaan verkennen. Vandaag trek ik voor het eerst een shortje aan. Mijn melkbenen hielden me totnutoe nog tegen, maar nood breekt wet. En de warmte voelt in een stad toch drukkender aan, dan aan zee.

Wanneer ik naar buiten wandel, vraagt de receptioniste of ik vandaag al wil uitchecken? Lichtjes verbaasd antwoord ik nee, ik blijf toch nog een nachtje…? Ze wijst naar al mijn tassen op mijn rug, aan mijn arm en over mijn schouder. Ze ging er dus van uit dat dit mijn reisbagage was. ;) Ik leg haar uit dat ik analoog fotografeer, en ik ontwaar een licht meelijkwekkende blik in haar ogen. :)

Op de markt om de hoek kijk ik even op de gsm in welke richting ik moet stappen en ik word gewaar dat er 2 mannen wel héél dicht bij me komen staan. Hup, gsm in mijn broekzak en ik maak dat ik wegkom. Dat was even spannend!

Eerste stop : de Duomo, op zoek naar de lijkwade van Turijn. De Katholieke Kerk heeft de lijkwade nooit als authentiek erkend. De meningen of hij al dan niet echt is, lopen dus een beetje uiteen. Wist je trouwens dat je de lijkwade niet écht kan bezoeken? Hij wordt slechts zelden aan het publiek getoond. Veel tijd om rond te kijken, was er trouwens niet: het is 12u30 en de kerk gaat onherroepelijk dicht. Tot 16u. ;)

Ik overweeg een bezoek aan het voetbalstadion van Juventus, maar jammer genoeg is het veld net deze week niet toegankelijk. Tja, dan hoeft het voor deze voetballiefhebber niet meer… ;)

Op zoek naar wat te eten, zie ik een dame die op straat voor haar winkel zit te breien. Ik vraag of ik een foto van haar mag maken en ze zegt met een grote smile dat ik al "de miljoenste" persoon ben, die dat aan haar vraagt. Ze gebaart me binnen te komen en laat me vol trots een gemaakte foto zien:

https://video.wixstatic.com/video/4894b5_faf271ce1cf9442e9f4331e946339858/1080p/mp4/file.mp4

Wat volgt is een mooi gesprek over de huidige situatie in de wereld, over hoe ze wakker ligt van de kinderen die honger lijden en hoe trots ze niet is op haar adoptiekinderen, die dankzij haar een nieuwe start in het leven kregen, en goed zijn terechtgekomen. Wat is het heerlijk om zo'n gesprekken te kunnen voeren. Ik bedank haar voor zoveel levenswijsheid en ga op zoek naar lunch.

Het wordt een overheerlijke focaccia met hesp en kaas. Als je kan lunchen op een terrasje, smaakt alles natuurlijk nét nog iets beter. Wist je trouwens dat de Engelsen een prachtige uitdrukking hebben voor "buiten eten" : dining al fresco. Ik moet er altijd een beetje om glimlachen. Ik slurp mijn ijskoffie op en begeef me naar het nabijgelegen Palazzo Reale.

Dit staat op de werelderfgoedlijst van de Unesco, dus ik had hoge verwachtingen. Awel, ik snap vol-lé-dig waarom. Ik was nog maar net binnen en mijn mond viel open van verbazing. Ik laat jullie even meegenieten:

https://video.wixstatic.com/video/4894b5_c2bf6cea7e134ecd959b56895d751f97/1080p/mp4/file.mp4

Kijk, ik ben al niet meer van de jongsten en heb al veel paleizen gezien in mijn leven, maar dit is du jamais vue! Eat this, Versailles. 😊

En dat was nog maar het begin... De mooiste kamers vol spiegels, magnifieke lusters en tapijten volgen elkaar in sneltempo op en ik val van de ene verbazing in de andere.

Turijn was in de 16e eeuw de hoofdstad van Italië en dit paleis werd gebouwd door de eerste Italiaanse koning. Eén ding staat vast: hij keek duidelijk niet op een frank. Of een lire in dit geval. ;)

Dit was genieten van begin tot eind.

Als kers op de taart was er nog een expo over Leonardo da Vinci met een schitterend zelfportret, gemaakt door de master himself.

Ik sluit de dag af met een heerlijk vers vruchtensapje en ik begin te snappen wat René Froger bedoelde: ja alles, alles kan een mens gelukkig maken. ;)

Eén ding is zeker: ik kom hier zeker nog eens terug!